به گزارش «سراج24»، امروزه بازیهای رایانهای تجاری به طورگستردهای در کلاسهای درس مورد استفاده قرار میگیرند. اگر چه تحقیقات کمی درباره استفاده از بازیها در کلاس های درس صورت پذیرفته است، ولی پتانسیل این بازیها در یادگیری و امور آموزشی برای همگان واضع و مبرهن گشته است.
دو تئوری آموزشی:1. گانیه1985، به نام شرایط یادگیری و 2. گاردنر1983 با نام هوش چندگانه، مرتبط ترین نظریه ها پیرامون آموزش توسط بازی های رایانهای است. بازیهای خوب، عناصر لازم برای تعلیم و آموزش را به همان شکلی که توسط گانیه و گاردنر فهرست شده اند در خود دارند.
نظریه گانیه بر این اساس است که یادگیری و آموزش دارای انواع و سطوح متفاوت است. هر یک از این سطوح رویکرد متفاوتی در یادگیری دارند. اگر چه این دو رویکرد تا حد زیادی هم پوشانی دارند ولی هر یک واجد ویژگی هایی هستند که آنها را از هم متمایز می سازد. نظریه گاردنر بیشتر به آموزشهای اجتماعی و فرهنگی می پردازد در صورتی که گانیه بر روی آموزشهای شناختی تمرکز دارد. طبقه بندی آموزشی گانیه شامل اطلاعات گفتاری، مهارت ها و نگرش های مکانیکی بوده که در کتاب 9 اصل یادگیری به طور مفصل توضیح داده شدهاند.این 9 اصل لازمه یادگیری بوده و در انتخاب هر یک از رسانه ها تأثیرگذارند. بازی های خوب همه اصول لازم برای یادگیری را در خود داشته و باعث می شوند تا یک بازی در امر آموزش به کار گرفته شود.
9 اصل گانیه که در بازی به کار گرفته میشوند، عبارتند از:
1. جلب توجه(دریافت) : در این حالت، خود بازی به طور خودکار بازی کرده و با نشان دادن عناصر بازی سعی می کند تا بازیکن به بازی جذب شود.
2. مطلع ساختن دانش آموز از اهداف یادگیری(انتظارات): قسمتی از پیش زمینه بازی نمایش داده شده و شرایط لازم برای برنده شدن توضیح داده می شود.
3. یادآوری مواردی که قبلاً فراگرفته شدهاند(یادآوری): این مورد اغلب اوقات به شکل فراهم آوردن پیش زمینه هایی به عنوان مقدمهای بر بازی جدید، صورت می پذیرد. گاهی ابتدای بازیهای جدید پیش زمینه بازیهای قبلی بوده و بازیکن آماده می شود تا بازی جدید را شروع کند.
4. ایجاد انگیزه(ادراک انتخابی): کنترل بازی، طراحیهایی که علاوه بر اینکه چالش برانگیز باشند، تشویق کننده نیز هستند.
5. راهنمایی کردن (دریافت اطلاعات): بازیهایی که کامل بوده و بازیکن با استفاده از آن چیزهایی را یاد میگیرد.
6. اجرایی کردن(پاسخ دادن): یک عنصر بسار مهم بازی«کنش متقابل» است. بدون «کنش متقابل» بازی اصلا بازی به حساب نمی آید.
7. بازخورد داشتن(جواب دادن): با دیدن امتیاز این امر صورت می پذیرد.
8. ارزیابی عملکرد (بازیابی): طراحی بازی باید طوری باشد که بازیکن بازخورد کافی دیده و انگیزه خود را از دست ندهد.
9. تقویت حافظه و استفاده از موارد آموخته شده (تعمیم) مهارت ها و استراتژی هایی که در یک بازی آموخته می شوند. در بازی ها و سبک های دیگر نیز قابل استفاده هستند.
و اما نظریه گاردنر با هوش چندگانه یکی از تئوری های بسیار مهم در تئوری های آموزشی است. این هوش ها شامل: زبانی، موسیقیایی، منطق و ریاضی، فضایی، بدنی، درون فردی(بینش و شناختی) و بینافردی(مهارت های اجتماعی) هستند. کاربرد این نظریه در امر آموزش زمانی مفید و موثر واقع می شود که بتوان اصول آموزشی را درباره این هوش ها به کار گرفت و آنها را تقویت نمود.
البته در برخی فرهنگ ها برای هر یک از این هوشها اهمیت بیشتری وجود دارد. به راحتی می توان این نظریه را در طراحی بازی به کار گرفت. تمامی این هوشها در بازی های موفق وجود دارند. بازیهای خوب و موفق تمامی این هوش ها را درگیر کرده و تجربه بسار خوبی را در اختیار بازیکن قرار می دهند. این بازیها باعث می شوند که بازیکن بتواند از توانایی ها و قدرت خود استفاده کند.
1. زبانی: بازیها در راهنمایی کردن ها و کمک کردن به بازیکن از عناصر نوشتاری وکلامی استفاده می کنند.
2. فضایی: بازی ها تصویری بوده و بازیکن را در یک فضای سه بعدی قرار می دهند. بازیکن در چنین فضایی باید کنترل بازی را در اختیار گرفته و آن را هدایت کند.
3. موسیقیایی: صدا وموسیقی که دربازی استفاده می شود به پیچیدگی موسیقی هایی است که در فیلم ها مورد استفاده قرار میگرند.از صداها و موسیقی برای بازخوردها، پاسخ دادن و نیز اثرگذاری و سرگرم کردن استفاده می شود.
4. بدنی و حرکتی: اگر چه هنوز بازیکن به طور فیزیکی بازی نمی کند، در بسیاری از بازیها، گیمر به طور مجازی خود را در جای شخصیت بازی قرار داده وحرکاتی را از جمله حرکات دست انجام می دهد.
5. منطق و ریاضی: استراتژی در بازی بسیار مهم است، بسته به سبک و بازی خاصی که انجام می شود، این نوع هوش استفاده می شود.
6. درون فردی: در بازی استراتژی بسیار مهم تلقی می شود، استراتژی به بازیکن می گوید که چه کاری میتواند انجام دهد. گیمر را مجبور می کند تا دریابد که قادر به انجام چه کارهایی است، چه کارهایی میخواهد انجام دهد، فرد چگونه عکس العمل نشان می دهد، ازچه چیزهایی دوری کرده و به سمت چه چیزهایی برود.
7. بینافردی: بسیاری از بازیها چندین نفره بازی میشوند. حتی در بازیهای فردی نیز شخصیتهایی وجود دارند که فقط حضور دارند و بازی نمیشوند. دراین نوع بازیها باید با آنها مشارکت و یا رقابت کرده و پیروزی را از آن خود ساخت.
مرتبط ساختن طراحی بازی و نظریه های یادگیری امری بسیار مهم در به کارگیری بازی به عنوان ابزاری ارزشمند در آموزش است.
منبع:حلقه وصل
